Nuttkun's OuterSpace

Back when I was a teenager, I had a chance to watch Tom and Huck from a cable TV channel. Tom actually refered to Tom Sawyer and Huck - Huckleberry Finn.

Being a kid film, I enjoyed it pretty much. And I liked the character Huck more than Tom.

 

A little while before that, I watched The Client, a film adapted from John Grisham's novel of the same title. I did concentrate on Susan Sarandon and Tommy Lee Jones, but the Mark Sway character (Ah! I do remember the name) was so adorable and memorable. I later bought the novel from (S)Safeway (or so) at a dicounted price of 50 cents.

 

A few years after, I watched Apt Pupil (adapted from Stephen King's). Gosh, I hated the film but had to admit that the main character teen did his job brilliantly.

 

The Huck Finn, the Mark Sway, and the character from Apt Pupil were all played by Brad Renfro. A really handsome, and above all talented, child actor. He also played young Brad Pitt in Sleeper, a film I have not properly watched, yet.

 

With so many other child actors growing up fast today, I just wonder where he is now.

 

Early last year (2008), we all heard the news of Heath Ledger's death. It was no doubt a big loss in Hollywood industry. But the death of Brad Renfro merely a week before that was quite quiet. I just found that out yesterday - only a year and a half after. Do you feel sad when you lose an acquaintance?

 

 

 

 

 

เคยมีคนเอาแกไปเทียบกับ hi5 ให้ฟัง

ว่าแกสู้เขาไม่ได้เลย ไม่จ๊าบ ไม่เจ๋ง

พอมีโอกาส ก็เลยไปลอง

แต่พอไปลอง hi5 จริงๆ ก็เห็นว่า

position แกไม่เหมือนมันซะหน่อย

แกเองก็มีจุดยืนของตัวเองนี่หว่า

 

ช่วงนี้ความขี้เกียจครอบงำอย่างรุนแรง ว่าจะเขียนก็ขี้เกียจเขียน

แต่พอดีเหลือเกินไปเจอบันทึกของพี่วุฒิพี่เคทเข้า มันตรงกับความรู้สึก

ตรงกับสิ่งที่อยากจะบอกให้รู้ กับการไปเที่ยวเขาใหญ่ครั้งนี้

ตรงจนกระทั่งต้องเลื่อนหาว่า พี่เขาไปมาวันเดียวกับเราหรือเปล่า

โดยเฉพาะไอ้แก๊งค์คนไทยรุมฝรั่งเนี่ย มันใช่เลยจริงๆ (เป๊ะๆ อย่างกับไปพร้อมกัน)

(ถ่ายรูปพวกมันมาด้วย ใครมีข้อเสนอไหมว่าจะเอาไปประจานที่ไหนดี)

นอกจากนี้ เรื่องร้านข้าวก็ประสพมาเช่นกัน คนขายเดินแทบไม่ไหว ไม่มีกะใจจะขาย

(เข้าใจว่าเป็นลูกจ้าง ร้านเป็นของอุทยาน ขายดีขนาดนั้นเลยยิ่งทำหน้าห่อเหี่ยว เพราะค่าจ้างเท่าเดิม)

ดังนั้น ใครอยากไปเขาใหญ่วันหยุด อ่านลิงก์ข้างล่างนี้ แล้วโปรดเชื่อทุกตัวอักษร

 

 

เรื่องเดียวที่เห็นต่างก็คือ เรื่องน้ำ พี่เขาว่าน้ำแรงตลอด

แต่ของเรา น้ำจะหยุดไหลเป็นช่วงๆ ช่วงละเป็นชั่วโมงน่ะ

เลยต้องกระดืบไปอาบห้องน้ำทหาร อย่างกับเรียนรด. ก็สนุกไปอีกแบบ (มั้ง)

เอนทรี่สั้นๆ เขียนจากแรงบันดาลใจ

 

เมื่อไม่นานมานี้ ได้ข่าวจากหนูว่าเป็นกระจกตาอักเสบ เพราะใส่คอนแทคเลนส์...

 

วันนี้พอดีว่ากำลังจะออกไปข้างนอก ก็เลยหยิบเลนส์ที่ใส่ได้สองเดือนกว่ามาใส่

อ่อ แต่สองเดือนกว่าที่ว่านี่ ไม่ได้ใส่ทุกวันหรอกนะ ว่าไปแล้ว อาทิตย์นึงจะใส่สักหนสองหนเวลาต้องออกไปข้างนอก

หรือเวลาเล่นแบด เท่านั้นเอง

ดังนั้นเลนส์ราย 1 เดือน มันก็เลยถูกใช้มาร่วมสองเดือนกว่าแล้ว

 

แต่ก่อนตอนที่ใช้เลนส์ทุกวัน ก็เคยใช้มันถึงคู่ละ 2 เดือนเหมือนกัน

แต่ก็แล้วแต่ บางคู่ก็ใช้ได้แค่เดือนครึ่ง แต่ยังไงก็ไม่เคยเกิน 2 เดือน

 

ดังนั้นปัจจุบันที่ไม่ค่อยได้ใช้ คำนวนเวลาจริงๆ แล้ว คู่นี้คงใช้ไม่เกิน 20 ครั้งด้วยซ้ำ

ดังนั้นก็ไม่น่าจะมีปัญหา ทุกครั้งที่ใช้ก็ล้างทำความสะอาดอย่างดี

 

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ใส่มันไปตีแบด รู้สึกว่ามันไม่ค่อยชัด แต่ในใจเข้าใจว่า

เราไม่ค่อยได้ใส่ คงจะไม่ชิน

 

วันนี้กำลังจะออกไปซื้อของ หยิบมันมาใส่แล้วเปิดคอมพ์ มันไม่ชัดเอาเลย ยิ่งต้องจ้องตัวหนังสือ

เหตุที่ไม่ได้เปลี่ยนคู่ใหม่เพราะว่า มันหมด ยังไม่ได้ไปซื้อ

 

บังเอิญไปเปิดตู้ดู อ้าว... เหลืออีกคู่นี่หว่า  ก็เลยเปลี่ยนซะเลย

โห..... พระเจ้าจอร์จ.... โลกมันเปลี่ยนจากหลังเท้าเป็นหน้ามือ

มันใสขึ้นมากมาย  เป็นที่เลนส์เองหรอกเหรอเนี่ย

 

พอใส่คู่ใหม่เสร็จ กลับไปดูคู่มะกี้ที่ถอดวางไว้แค่นาทีเดียว  ปรากฏว่า มันเหี่ยวย่นจนยับ

(ถ้าเลนส์ใหม่ๆ มันจะไม่เหี่ยวเร็วอย่างนี้)

ซึ่งปกติไม่เห็นเพราะแช่น้ำยาตลอด

 

นี่แสดงว่า พอเราใส่เข้าไปในตา มันก็คงเหี่ยวลง เราก็เลยมองโลกไม่ชัดน่ะเอง (มั้ง)

 

สรุปคือ จะบอกว่าหากใครได้ใช้เลนส์รายเดือนเหมือนกัน แล้วไม่ค่อยได้ใส่เหมือนกัน

อย่าเอาจำนวนครั้งที่ใส่มาวัดอย่างเดียวนะ

คงจะต้องดูระยะเวลาที่ใช้มาด้วยล่ะ ถ้ามันเกินสองเดือนแล้วก็เปลี่ยนดีกว่าจ้า เพื่อความปลอดภัย

 

:D